ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ

Φωτογραφία από μία πλευρά του σπιτιού μας. Είναι το ίδια από την εποχή του πρπαππού μου του Πετρόπουλου, με προσθήκες που έκαμαν το 1952 οι γονείς μου. Στις προσθήκες περιλαμβάνονται δύο δωμάτια στην είσοδο και το λιακωτό.

Ηλιοβασίλεμα από την Κοτρώνα

Το ηλιοβασίλεμα από την Κοτρώνα ψηλά είναι μαγεία. Όταν είναι, και συνήθως είναι, καθαρή η ατμόσφαιρα η ματιά σου φτάνει μέχρι βαθιά στον Μεσσηνιακό. Σταματά μόνο στη γραμμή του ορίζοντα. Άλικες η ηλιαχτίδες λικνίζονται στα κύματα σαν αιθέριες χορεύτριες κλασσικού μπαλέτου

Ο ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ

Στη Σπάρτη, αλλά και σε όλη την Λακωνία, υπήρχαν ιερά του Απόλλωνα. Ένα από αυτά ήταν στις Αμύκλες ΄΄ Σκλαβοχώρι ,, , όπου γιορταζόντουσαν με μεγαλοπρέπεια τα Υακίνθια προς τιμή του Υάκινθου, φίλου του Απόλλωνα. Ναός του Απόλλωνα υπήρχε και στο Ταίναρο, όπου αργότερα ο Ναός του Ποσειδώνα, με το περίφημο νεκρομαντείο.

Η εκκλησιά μας

Πολύ κοντά στο σπίτι μου είναι ο ναός της Παναγίας. Της Μητροπολιτικής εκκλησίας του χωριού. Γιορτάζει στα γενέθλια της Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου. Τότε γίνεται μεγάλο πανηγύρη με πολλές αρτοκλασίες.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

Από τό λιακωτό του σπιτιού μου στον Βαχό έχω αντίκρυ τον μικρό λόφο, που επάνω του είναι κτισμένο το εκκλησάκι της Παναγίας της Κοτρώνας. Ο παππούς μου είχε τάμα, δεν ξέρω γιατί, και πήγαινε, κάθε χρόνο, και άσπριζε με ασβέστη μία πολύ μεγάλη πέτρα '' κοτρώνα,,. Μετά τον θάνατό του για κάποια χρόνια την άσπριζε ο πατέρας μου. Και κάποια άλλα άλλοι χωριανοί. Τώρα το άσπρισμα έχει σταματήσει.

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΒΑΧΟ

Στον Βαχό έχω ένα μισοερειπωμένο πύργο. Δεν ξέρω την ηλικία του. Όταν ο προπαππούς αγόρασε το σπίτι ο πύργος υπήρχε και ήταν πολλών ετών. Βρήσκεται σε σημείο που ελέγχει όλο το χωριό. Είναι προφανές ότι η θέση του ήταν προσεκτικά επιλεγμένη. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τον επισκευάσω, πράγμα αρκετά δύσκολο γιατί η δαπάνη είναι πολύ μεγάλη. Πάντως είναι στη σκέψη. Ποιός ξέρει μπορεί να το μπορέσω κάποια ώρα.

ΜΝΗΜΕΣ ΒΑΧΟΥ

Αυτή την ώρα ο ουρανός είναι συνεφιασμένος. Τα αστραπόβροντα δείχνουν πως σε λίγο θα πέσει βροχή. Έτσι όπως είναι μουντή η ημέρα θυμάμαι τις χειμωνιάτικες μέρες στο χωριό μου, τον Βαχό. Τότε ο χειμώνας δεν πέρναγε εύκολα. Το ντύσιμό μας δεν ήταν το πρεπούμενο για την εποχή. Ανέχεια γαρ. Αν είχαμε κανένα πουλόβερ θα το είχε πλέξει η μάνα από τα ανεπεξέργαστα μαλλιά των προβάτων. Παρόλα αυτά η δύσκολη εκείνη ζωή ήταν όμορφη. Δεν λέω πως θα ήθελα να την ξαναζήσω ή πως θα επιθυμούσα να την ζήσουν τα παιδιά μου. Κάθε άλλο. Άλλωστε και η σημερινή εποχή έχει τις χάρες της. Αρκεί να μπορεί κανείς να τις διακρίνει.